CHRISTINA PALIS
Διεθνές Κέντρο Ελληνικών και Μεσογειακών Σπουδών
Ελλάδα: Πέρα από τις καρτ-ποστάλ και τα πρωτοσέλιδα
Ο Παρθενώνας, το ηλιοβασίλεμα στην Σαντορίνη, τα κρυστάλλινα νερά της θάλασσας, οι καταγάλανοι ουρανοί-όλες αυτές είναι παγκόσμια αναγνωρίσιμες εικόνες της Ελλάδας που κοσμούν καρτ ποστάλ σε τουριστικά γραφεία. Αντιθέτως, μια άλλη , διαφορετική εικόνα και αντίληψη επικρατεί στις εφημερίδες και τον τύπο: η εικόνα μιας Ελλάδας με αναταραχές και ανεργία, διεφθαρμένους πολιτικούς και μια παραπαίουσα οικονομία.
 
Ύστερα από 6 μήνες διαμονής, σπουδών και εργασίας στην Ελλάδα, κατέληξα στο συμπέρασμα πως το ζήτημα είναι ασύγκριτα πιο περίπλοκο από ότι παρουσιάζεται. Σαφέστατα και οι δυο εκδοχές επηρέασαν την εμπειρία μου στην χώρα. Κάθε φορά αντίκριζα με δέος τους μεγαλοπρεπείς κίονες του Ναού του Ολυμπίου Διός να υψώνονται στο κέντρο της Αθήνας κάνοντας την διαδρομή προς την δουλειά μου με το λεωφορείο, καθώς για άλλη μια φορά οι αναταραχές και οι διαδηλώσεις χαλούσαν τα απογευματινά μου σχέδια. Άρχιζα να ανακαλύπτω την Ελλάδα από μόνη μου και βρήκα μια χώρα που σφύζει από ζωή, με ισχυρούς κοινωνικούς δεσμούς και πολύ συμπόνια, με ένα όραμα για να προχωρήσει .
 
 Ένιωσα ισχυρή την αίσθηση της κοινότητας από κάτι τόσο απλό όσο μια βόλτα στους δρόμους της Αθήνας. Οι δρόμοι χωρίζονται από πλατείες που καθεμιά από αυτές έχει τον δικό της χαρακτήρα και κατά τη διάρκεια της ημέρας, μπορείτε να δείτε το ρυθμό της καθημερινής ζωής των ανθρώπων να καθρεφτίζεται σε αυτές. Τα πρωινά, οι καφετέριες είναι γεμάτες και οι άνθρωποι μπαινοβγαίνουν σε αρτοποιεία για φρέσκο ​​ψωμί ή μια τυρόπιτα. Κάθε γειτονιά έχει σε εβδομαδιαία βάση μια λαϊκή αγορά από αγρότες και παραγωγούς, οι δρόμοι παραμένουν κλειστοί για την κυκλοφορία και στη συνέχεια οι πάγκοι γεμίζουν με φρέσκα φρούτα και λαχανικά. Με την απογευματινή ζέστη, τα καταστήματα κλείνουν και η πλατεία αδειάζει καθώς οι άνθρωποι αποσύρονται για να αναπαυθούν. Όσο πλησιάζει το βράδυ η ατμόσφαιρα δροσίζει και η πλατεία γεμίζει και πάλι με  ανθρώπους: οι οικογένειες πάνε να δειπνήσουν, τα παιδιά πάνε για παιχνίδι και οι παρέες για ποτό. Συζητήσεις πλημυρίζουν τον αέρα, και η βραδινή διαδρομή με τα πόδια πίσω στο σπίτι μου μέσα από την πλατεία της γειτονιάς με γεμίζει με την αίσθηση μιας πόλης που σφύζει από ζωή.
 
Περπατώντας από πλατεία σε πλατεία, θα παρατηρήσετε ότι σχεδόν κάθε διαμέρισμα στην Αθήνα έχει ένα μπαλκόνι. Δεν είναι μικρά, διακοσμητικά μπαλκόνια, αλλά ευρύχωρα μπαλκόνια με ολόκληρους κήπους από πολύχρωμα φυτά, τραπέζια, καρέκλες κάτω από μια εκτεταμένη πέργκολα για την προστασία από τον απογευματινό ήλιο. Όταν έφθασα για πρώτη φορά στην Αθήνα, αμφισβήτησα την αισθητική τους αλλά μετά από μια εβδομάδα στο δικό μου αθηναϊκό διαμέρισμα, βρήκα τον εαυτό μου να περνάω όλο και περισσότερο χρόνο στο μπαλκόνι μου, απολαμβάνοντας τα αξιοθέατα και τους ήχους της καθημερινής ζωής, τον καθαρό αέρα, και το λαμπρό ήλιο. Τα μπαλκόνια είναι μια άλλη μορφή της κοινότητας, ένας τρόπος με τον οποίο η ζωή εξαπλώνεται προς την γειτονιά καθώς οι άνθρωποι κάθονται έξω για να φάνε, να συζητήσουν και να παρακολουθήσουν τι συμβαίνει.
 
Αλλά ποιοι είναι αυτοί οι Έλληνες, γεμάτοι ζωή μέσα στις πλατείες ή καθισμένοι στα μπαλκόνια τους, να δειπνούν την ίδια ώρα που οι περισσότεροι άνθρωποι θα πήγαιναν στο κρεβάτι τους να κοιμηθούν, και να αφιερώνουν τον χρόνο για να απολαύσουν ένα καφέ και μια κουβέντα; Γνώρισα πολλούς Έλληνες στην καθημερινότητα μου. Κάθε πρωί αγόραζα ένα φραπέ, τον αφρώδη παγωμένο καφέ που είναι «απαραίτητος» στην Ελλάδα, από ένα μικρό κατάστημα κοντά στο πανεπιστήμιο μου. Κάθε πρωί, μιλούσα με την ηλικιωμένη γυναίκα στην οποία άνηκε το κατάστημα. Καθώς τα ελληνικά μου βελτιώνονταν, οι συζητήσεις μας έγιναν πλέον μεγαλύτερες και  κινήθηκαν περά από τα τετριμμένα - δηλαδή από  το πού είμαι και γιατί ήμουν εδώ. Όταν τα μαθήματα τελείωναν, πήγαινα για να πάρω ένα τελευταίο φραπέ και η γυναίκα είχε δάκρυα στα μάτια καθώς μου έδινε τα αγαπημένα μπισκότα μου και με φιλούσε και στα δύο μάγουλα. Ήμουν πραγματικά συγκλονισμένη από το γενναιόδωρο πνεύμα των κοινωνικών σχέσεων εδώ. Μου έκανε εντύπωση το ειλικρινές ενδιαφέρον και η συμπόνια που οι Έλληνες δείχνουν για τον καθένα γύρω τους.
 
Ως Ελληνο-αμερικανίδα που ζει στην Ελλάδα, η πρώτη ερώτηση που δέχομαι όταν γνωρίζω για πρώτη φορά ένα άτομο είναι σχετικά με την καταγωγή μου και την οικογένεια μου. Καθώς όμως όλοι οι παππούδες μου γεννήθηκαν στην Ελλάδα και μάλιστα σε τελείως διαφορετικά μέρη, «εξασφαλίζεται» ότι έχω συγγένεια με περίπου τον μισό πληθυσμό της χώρας. Οι οδηγοί ταξί δείχνουν να γνωρίζουν το χωριό της γιαγιάς μου στην Πελοπόννησο και πολλές φορές έχω κουβεντιάσει θερμά με σερβιτόρους σχετικά με την ομορφιά της δυτικής Κρήτης που είναι ο τόπος γέννησης της άλλης μου γιαγιάς. Πραγματικά λατρεύω τις μικρές συζητήσεις αλλά περισσότερο αυτά που αποκαλύπτουν για την όλη ατμόσφαιρα και το πνεύμα της καθημερινότητας στην Αθήνα. Υπάρχει θέληση και τάση για να υπάρχει δέσιμο και τομείς κοινών καταβολών ή ενδιαφερόντων μεταξύ των ανθρώπων. Ακόμα και η πιο απλή κουβέντα χαράσσει τον δρόμο για μια συζήτηση ακόμα και μια φιλία.
 
Οι  Έλληνες του σήμερα ανατρέχουν ακόμα στους αρχαίους φιλόσοφους για έμπνευση και δύναμη. Η αρχαία Ελληνική λέξη «κόσμος» έχει τις ρίζες της στην λέξη «κόσμημα» ή «κάλλος», όπως μου εξήγησε η ξαδέρφη μου ένα απόγευμα. Και επέμεινε πως η ζωή είναι εξ ορισμού όμορφη παρόλο που κάποιοι άνθρωπου παραπονιούνται πως είναι ένα σύντομο ταξίδι. Εκείνη εργάζεται ως δικηγόρος σε ένα γραφείο στην πλατεία Ομονοίας, ένα από τα σημεία με την υψηλότερη εγκληματικότητα στην πόλη. Έχει πίστη στην Ελλάδα, είναι περήφανη για την πατρίδα της και διαθέτει την ίδια θετική ενέργεια που βλέπω σε τόσους πολλούς Έλληνες.  Οι Έλληνες βλέπουν ακόμα ομορφιά στον κόσμο, αφιερώνουν τον χρόνο για μια συζήτηση, ανοίγουν τις καρδιές τους και τα φιλόξενα σπίτια τους, ή απλά απολαμβάνουν μια σύντομη διαδρομή στο Αιγαίο Πέλαγος με κατεύθυνση το πατρικό τους στο χωριό.
 
Αυτό το πνεύμα δεν παύει να με εντυπωσιάζει καθώς όπως έχω δει πολλά τμήματα της μοντέρνας Ελλάδας δεν είναι και τόσο όμορφα. Εγώ προσωπικά έχω δουλέψει  για έναν οργανισμό για την αντιμετώπιση της παράνομη διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων και ήρθα αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα της πορνείας, των ναρκωτικών και της ανέχειας. Αντί για απόλυτο πεσιμισμό και στεναχώρια, αυτή η εμπειρία μου δίδαξε πως κάθε άτομο έχει την ιστορία του. Είχα την ευκαιρία να μιλήσω με άτομα που σε άλλη περίπτωση θα απέφευγα από αποδοκιμασία ή φόβο. Και πάλι όμως είδα πως αυτά τα άτομα γύρω μου έπρατταν όχι μόνο με βαθειά και ειλικρινή συμπόνια για τους συνανθρώπους τους αλλά με τόλμη και θετική ενέργεια.
 
Θέλοντας να αναμιχθώ περαιτέρω στην χώρα που με φιλοξενούσε, συμμετείχα στο Repower Greece, μία πρωτοβουλία που πηγάζει κατευθείαν μέσα από την Ελληνική κοινωνία που σκοπό έχει να αναδείξει τις Ελληνικές ιστορίες επιτυχίας, δημιουργικότητας και συνεργασίας. Κάνοντας την πρακτική μου άσκηση στο Repower Greece ήταν μια εμπειρία που μου άνοιξε τα μάτια και μια ευκαιρία να έρθω σε επαφή με απτές ιστορίες μια χώρας που έχει βάλει σκοπό να προχωρήσει μπροστά. Οι καινοτομίες στην επιχειρηματικότητα, το αγροτικό επιχειρείν και ο τουρισμός αφθονούν και αυτά με την σειρά τους αποτελούν προωθητική δύναμη για το Repower Greece  να  συμβάλει στον επαναπροσδιορισμό της Ελλάδας και την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της.
 
Η Ελλάδα δεν είναι μόνο τα πανέμορφα τοπία αλλά ούτε και μόνο οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Αυτό που ανακάλυψα και βίωσα προσωπικά ήταν η ομορφιά που στολίζει τις μικρές κοινωνίες και τους ανθρώπους της Ελλάδας, μια χώρα που αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με θετικό πνεύμα και ελπίδα για ένα φωτεινότερο μέλλον.